LevensZinPodium

Een leefvoorstelling die het leven kraakt

We leven in geestelijk weerbarstige tijden. Stress kruipt als een natte sok onder je huid, levensvragen springen op je boodschappenlijst tussen de choco en de WC-rollen, en innerlijke tegenwinden blazen je de verkeerde kant op terwijl je gewoon de vuilnis wil buitenzetten. Om niet kopje-onder te gaan, moet je je levenszin scherp houden, als een goeie keukenmes, net niet bot. De samenleving maalt, raast, zuigt je leeg en lacht erachteraan. Toch bestaat er een manier om de harde noot van het leven niet alleen te kraken, maar er zelfs een taart van te bakken. Wat je daarvoor nodig hebt? Een geest die niet flikkert als een TL-lamp, een lijf dat niet protesteert bij elke trap, en een stevige schep lef, gelardeerd met zin. Dat is precies wat ik met deze voorstelling wil bieden: geestelijke snacks met pit. Geen laffe happen, maar dingen die tintelen, vonken geven, wakker maken.

Mijn levensmenu is niet light, wel verteerbaar. Ik leer je hoe je van stresskippen soep maakt, hoe je bittere levensballen karamelliseert, en hoe je het zuur van de dag opvangt in een shotglas vol zelfspot. We nemen afscheid van het halfvolle glas en stappen over op een volle kan – mét ijsblokjes. En ja, misschien ontsnap je zelfs uit de negatieve vlaflip waarin het leven je soms legt als een futloze framboos. Niet met tips en trucjes, maar met echte verhalen. Mijn verhalen. Over vallen, vloeken, rechtkrabbelen, en dan toch weer lachen. Want op het LevensZinPodium geen strak script of applausmachine. Het leven is een schuivend decor waar deadlines zich opstapelen als ongevouwen was en relaties elkaar op Tinder inhalen. Je hoofd wordt een IKEA-lade: je trekt, het blijft steken, en als het eindelijk opengaat, blijkt er vooral chaos in te liggen. Precies daar, in die schuif vol rommel en waarheid, leg ik mijn voorstelling. Geen oplossing. Wel adem, absurditeit en een goeie snuif herkenning.

Het gezicht achter LevensZinPodium

Dat ik Freek ben, had je waarschijnlijk al geraden. Inmiddels in de zestig, maar dat voelt meer altijd goed en ik ben een mens met rimpels, rafelranden en een radar voor het leven. Nog altijd nieuwsgierig genoeg om het podium op te kruipen, mét knieën die soms kraken en een hoofd dat maar blijft vragen. Mijn brandstof? Veerkracht, creativiteit en koppig doorzetten, al lopen die af en toe op wijn en warme mensen. Al veertig jaar schuif ik aan bij bedrijven, kruip ik aan keukentafels en ontvang ik mensen in mijn spreekkamer. Daar zag ik alles: zoeken, struikelen, weer opveren, huilen in stilte of lachen met snot. Dat alles raakte me, vulde me, schudde me wakker. En op een dag dacht ik: waarom zou ik dat niet delen op een groter toneel? Waarom niet gewoon mijn spreekkamer openklappen, stoelen erbij zetten, en samen met een hele zaal hardop twijfelen over wat het leven eigenlijk van plan is?

Ik heb als psycholoog, coach en twijfelende ziel duizenden verhalen gehoord. Over geluk dat je doet dansen met je schoenen uit. Over verlies dat zich vastbijt als een mueslireep in je kies. Soms kon ik helpen. Soms zat ik er gewoon bij, stil, met een kop thee en een frons. En precies daar, in die onoplosbaarheid, vond ik iets troostends. Niet alles hoeft gladgestreken. Soms zit de echte wijsheid in het ongemak dat blijft jeuken. Ook ik draag mijn rafels. Jaren geleden werd ik letterlijk van het zebrapad geveegd door een auto die dacht dat ie op tijd kwam. Sindsdien kraakt m’n lijf als een oud dressoir en onthoudt m’n hoofd dingen die nooit gebeurd zijn. Maar ik treur er niet om. Ik leef ermee. Ik lach ermee. Ik bouw er zelfs een voorstelling van. Niet omdat ik alles weet — verre van. Maar omdat ik geloof dat delen helpt. En dat een zaal vol zoekende mensen minstens zo waardevol is als één perfecte oplossing. Wat je krijgt, zijn geen pasklare antwoorden, maar ruimte om te ademen, te lachen en misschien een zotte gedachte die onverwacht raak blijkt.

Wat je mag verwachten bij LevensZinPodium

Laat ons beginnen met geen verwachtingen te hebben. Laat ze thuis, leg ze naast je sleutels of hang ze aan het haakje waar normaal je jas hangt. Hier komt niemand ze ophalen. Er is geen strak programma, geen draaiboek met vaste stops en zeker geen rode draad die je moeiteloos van A naar B brengt. Misschien een los eindje dat je raakt, misschien iets dat blijft hangen zoals een melodie die je niet gekozen hebt, maar die tóch met je meegaat. Elke voorstelling leeft. Soms zacht, soms fel, soms met een zijsprong waar je niet op gerekend had, maar altijd echt. Wat je wél mag verwachten, is de man op de kruk. Volledig aanwezig. Geen trucjes, geen façade, geen ingestudeerde buiging op het einde. Wel een beleefgarantie: ik ben er, en ik meen het. Soms ben ik de coach die prikt, soms de twijfelaar die hardop denkt, soms gewoon een mens die op het juiste moment het verkeerde zegt en daarmee iets openzet. Het hangt af van de avond, van de zaal, van de koffie, van het leven zoals het daar op dat moment voor ons ligt. Maar ik ben er. Met alles wat ik weet, niet weet en toch durf te zeggen.

Meestal werk ik één op één. In stilte, met aandacht. Op een plek waar je neerstrijkt in een comfortabele stoel, waar koffie of thee klaarstaat alsof het vanzelf spreekt, en waar je langzaam thuiskomt in je eigen verhaal. Soms overstijgt het de spreekkamer. Dan groeit het uit tot een zaal vol mensen, met woorden die zoeken, stiltes die blijven hangen, gezichten die meebewegen tot het als vanzelf begint te spreken. Op dat moment verandert er iets. Niet groots, niet theatraal. Geen les, geen spel, gewoon een gesprek van mens tot mens, waar iets in beweging komt, zonder dat het hoeft te worden uitgelegd. Met genoeg lef om te kijken waar het schuurt, waar het wringt, waar het lichter wordt. Misschien hoor je iets waar je van schrikt. Misschien herken je iets wat je niet hardop durfde denken. Misschien lach je, precies terwijl er iets geraakt wordt. Niet omdat het grappig is, maar omdat het klopt. Dat is LevensZinPodium. geen antwoord, maar wél iets echts.

Publieksrol en de uitdaging

Een voorstelling van LevensZinPodium is pas écht geslaagd met publiek. Maar niet zomaar publiek. Wakker publiek. Mensen van vlees, gevoel en nieuwsgierigheid, met hersens die niet op stand-by staan en zintuigen die open blijven, ook bij zachte achtergrondverlichting. Liever geen blik op standje kijkdoos, maar ogen die luisteren, oren die meedenken en gezichten die zich laten raken. Want zodra mijn praatfestijn zijn kronkels, afslagen en zijsporen heeft gehad, is het na de pauze aan jullie. Dan wordt het publiekstijd. Voor of tijdens de pauze heb je een vraag kunnen neerpennen. Op een briefje dat her en der rondzweefde, tussen de stoelen, op schoot, of in een binnenzak die je al jaren niet meer had gebruikt. Elk onderwerp mocht. Alles waar je hoofd meer vraagtekens dan antwoorden bij produceert. Graag zelfs. Hoe groter de twijfel, hoe beter het gesprek.

Na de pauze worden ze opgevist de briefjes, volgepend met vragen, twijfels, kronkels en af en toe een dwarsligger die buiten de lijntjes denkt zonder zich daarvan iets aan te trekken. Vanaf dat moment gaan we samen aan de slag. Soms geef ik een antwoord dat zichzelf amper serieus neemt. Soms komt er een tegenvraag, eentje die zich niet laat vangen maar toch iets losmaakt. Af en toe ontstaat er een gesprek met degene die de vraag stelde, live, met woord en wederwoord, met stiltes die luider klinken dan geplande zinnen en gedachten die opduiken als ongevraagde logees. Er zijn dwaalroutes, omwegen, onbedoelde openbaringen. Niet alles leidt ergens heen, maar veel brengt iets in beweging.De onbeantwoorde vragen krijgen ook zeker aandacht, want die neem ik mee naar huis. Daar leg ik ze op tafel, naast mijn koffie, waar ze tussen de kruimels en de stilte even mogen liggen sudderen. Daarna lees ik ze, één voor één, soms hardop, soms in dialoog met mijn innerlijke raad van advies. En dan geef ik antwoord. Niet gehaast, maar met zorg. Binnen een paar dagen of nachten, afhankelijk van hoe vaak mijn brein nog op snooze drukt of afgeleid wordt door levensbelangrijke zaken zoals sokken sorteren. Bij existentiële vragen mag je rekenen op maximaal een week levertijd, mét inhoud. Geen track & trace, geen verzendlabel, maar wel mijn senior express service: traag waar nodig, raak waar het kan, en altijd met aandacht.

LevensZinPodium geen gewone voorstelling

Bij LevensZinPodium leunt niemand achterover met de armen over elkaar, alsof het leven zich wel laat bekijken vanop veilige afstand. Dit is geen avond van beleefd knikken en daarna je jas aantrekken alsof er niets gebeurd is. Hier schuurt het een beetje, hier wiebelt iets. Soms in je gedachten, soms in je buik, soms gewoon in de stoel waar je op zit. Want dit is geen voorstelling die netjes in het midden van het podium blijft staan. Dit is een levend gesprek dat rondzwerft, struikelt, zich herpakt en onverwacht raak schiet, zonder te weten waarom. Wat er gebeurt, hangt af van wie er binnenwandelt. Er zijn geen vaste teksten, geen toneelstuk dat netjes eindigt met een buiging. Er zijn woorden die onderweg hun betekenis verliezen en stiltes die plots vol blijken te zitten met antwoorden. Er is een spreker (Freek, hallo) die de chaos niet probeert te temmen, maar ze uitnodigt voor koffie en vraagt hoe haar dag was. Want soms zegt de chaos meer dan de orde ooit kan.

Elke avond heeft een eigen kleur, een eigen geur, een eigen waanzin. Soms gaat het over werk, soms over liefde, soms over dat gekke moment waarop je koffie wil zetten en plots beseft dat het leven geen gebruiksaanwijzing heeft. Het publiek schuift mee, grinnikt, fronst, vraagt iets half, zegt iets heel. De grens tussen zaal en podium vervaagt, net als die tussen weten en niet-weten, spreken en zwijgen, raken en geraakt worden. LevensZinPodium is een plek waar niets hoeft, maar veel mag. Waar de stilte net zoveel waard is als het woord, en waar het publiek niet kijkt, maar deelneemt aan iets dat zich niet laat herhalen. Geen avond is dezelfde, zoals geen mens twee keer hetzelfde verhaal vertelt. En als je na afloop naar buiten stapt, met dat rare gevoel dat er iets verschoven is maar je niet weet wat, dan is dat precies de bedoeling. Je neemt het mee naar huis, in je schoenen, in je schouders, of ergens onder je tong, dat kleine restje leven dat weigert zich te laten uitleggen.

Voorstelling LevensVragen over ontsnappen uit de vlaflip

Er zijn dagen waarop je wakker wordt en denkt: dit was toch niet het plan? Je kijkt naar de tandpasta die alweer zonder dop is, naar de mails die zich vermenigvuldigen als konijnen, naar de partner die zwijgt over het avondeten, maar alles zegt met een zucht. Tussen kinderen die te snel groot worden, collega’s die altijd haast hebben en de stilte die blijft hangen nadat de deur dichtvalt, sluimert iets wat je niet goed kunt benoemen. Een vraag misschien. Of een heel regiment aan vragen in burgerkledij, die zich schuilhouden achter je to-dolijst. Waarom ben ik hier? Waarom precies zo? Waar is de zin van het leven gebleven, ergens tussen de file en het fornuis? Je doet wat er moet. Je houdt vol. Je glimlacht op commando. Tot er iets begint te schuren. Tot je merkt dat je de draad van jezelf bent kwijtgeraakt in de knoop van het dagelijks bestaan.

LevensVragen is geen voorstelling die antwoorden uitdeelt, maar een avond waarin we samen luisteren naar wat onder de oppervlakte beweegt: de twijfel, de liefde, de vermoeidheid, het verlangen. De eeuwige pogingen om het goed te doen, als ouder, als partner, als mens met een hoofd dat maar blijft denken, terwijl jij gewoon even stil wilde zijn. Soms met humor, soms met een steek, altijd echt. We spreken over de kleine breuken in relaties, over opvoeding die soms meer op overleven lijkt dan op grootbrengen, over het onverklaarbare feit dat we blijven rennen terwijl niemand ons echt opjaagt. Over het gevoel dat je vastzit in een soort existentiële vlaflip: zoet, glad en kleurig van boven, maar vanbinnen een kleverige brij waar je met geen lepel meer uit raakt. Er wordt gelachen, gezwegen, geraakt. De voorstelling beweegt met de zaal mee, zoals het leven dat doet. De grens tussen podium en publiek vervaagt, tot je merkt dat je niet zit te kijken, maar zelf deel wordt van het verhaal dat zich ontvouwt, met open ogen, plakkerige vingers en een hart dat zich niet langer verstoppen wil.

In deze voorstelling kruipen die vragen uit hun schuilhoek en schuiven ze het podium op. Jij brengt ze mee, in je blik, je stem, je zucht wanneer iemand “alles goed?” vraagt. Er zijn geen antwoorden op voorraad, geen handleiding voor het leven, geen spreuk om in de keuken te hangen. Alleen verhalen die wiebelen tussen herkenning en verwarring, ernst en absurdisme. Soms wordt het een gesprek, soms een stilte die zich langzaam vult met iets wat lijkt op inzicht. Iemand zegt iets dat alles kantelt. Iemand anders durft iets toe te geven wat nooit eerder hardop gezegd werd. Niet alles wordt opgelost, maar veel wordt aangeraakt. De vragen die geen antwoord krijgen, gaan met je mee naar huis. Niet als last, maar als richting. Misschien ontdek je dat de zin van het leven niet schuilt in de antwoorden, maar in het blijven durven vragen, ergens tussen het ontbijt en de eeuwigheid, tussen weten en niet-weten, tussen jou en de rest van ons: een hoop mensen die ook maar wat proberen, met vallen, opstaan en een lichte neiging tot existentiële verwarring.

Voorstelling RelatieLeven samenzijn met een beslagen spiegel

Jullie houden van elkaar. Dat is toch de bedoeling. Jullie wonen samen, delen een wifi-wachtwoord, een pepermolen en een vaatdoekje dat al maanden de status van familielid heeft bereikt, omdat niemand het nog durft te wassen. Dat is liefde, of iets wat er sterk op lijkt. Jullie sturen elkaar memes in plaats van vragen, emoji’s in plaats van aandacht, en noemen dat communicatie. Er wordt gezegd: “we moeten eens praten”, waarna jullie vijfenveertig minuten zwijgend scrollen, elk op een eigen eiland van notificaties, wifi en lichte wrok. RelatieLeven is een voorstelling over precies die vorm van liefde: de liefde die haar tanden poetst op automatische piloot, ruzie maakt over wie er ‘altijd’ passief-agressief doet met de afstandsbediening, en haar intiemste moment vindt in het doorgeven van een oplaadkabel met het soort tederheid die ooit voor kussen bedoeld was. Verwacht geen relatietherapie met flip-over en schema’s, maar een liefde die zich presenteert zoals ze is: licht chaotisch, soms onhandig, soms geniaal in haar eigen onvermogen. Ze komt binnen via de brievenbus, via een gedeelde Google-agenda en via dat ene emoji-antwoord dat eigenlijk zegt: “ik zie je niet, maar ik hoop dat jij het ook niet merkt.”

Je zit niet in een zaal, je zit in een collectief spiegelpaleis, waar iedereen iets herkent maar niemand weet van wie het komt, vermoedelijk van zichzelf. Iemand schrijft op een briefje dat hij gek wordt van het gepruttel van de ander bij het tandenpoetsen, iemand anders voelt het antwoord al in zijn eigen maag landen. Er worden vragen voorgelezen over sleur, over de kunst van zwijgen, over hoe liefde ruikt als ze te lang in de koelkast heeft gestaan. De ene minuut barst de zaal in lachen uit, luid, scheef, bevrijdend en even daarna kun je een speld horen vallen, omdat niemand de eerste wil zijn die knikt. We hebben het over ruzies in de IKEA, over appjes die ontsporen tot drie dagen stilte, over hoe een gedeelde plant soms beter verzorgd wordt dan de relatie zelf. Tussen de stoelen gonst iets wat lijkt op herkenning, verwarring en troost tegelijk. RelatieLeven is geen verhaal dat wordt verteld, maar een voorstelling die zich ontvouwt, vol omwegen, stiltes en kleine waarheden die zich pas tonen als iemand per ongeluk hardop zucht. Hier mag alles even wankelen, want juist daar, in dat wankelen, laat liefde zien dat ze leeft.

Je neemt niets mee naar huis, behalve het besef dat liefde geen project is dat je kunt afronden. Geen schema’s, geen tips, enkel de geruststelling dat iedereen stuntelt met de beste bedoelingen. Je kijkt elkaar weer aan, met zachtere ogen en een glimlach die meer zegt dan woorden ooit kunnen. Je bakt samen een ei in stilte en laat het gewoon goed ruiken zonder te vragen wat het betekent. Liefde is geen huis dat je kunt afbouwen, maar een camping in een licht onweer met een lekkende tent, een scheef luchtbed en een gedeeld gevoel voor timing. RelatieLeven is geen cursus, maar een ode aan de onbeholpen elegantie van het samenzijn. Aan de stilte die blijft hangen na een misverstand, aan het lachen terwijl er nog iets schuurt, aan de vreemde zekerheid dat, hoe beslagen de spiegel ook raakt, er altijd twee gezichten in te zien blijven — soms wazig, soms vertekend, soms met tandpasta op de wang, maar onmiskenbaar levend. Dat is genoeg; daar, in dat troebele spiegelbeeld, ligt alles wat liefde ooit zal begrijpen van zichzelf.

Voorstelling WerkZin voor de maandelijkse doping

In deze voorstelling kruipt het werk uit z’n spreadsheet, stampt de stof van z’n werkschoenen, duwt de badge weer in z’n houder en schuift het podium op. Jij brengt het mee, in je blik, je stem, je zucht wanneer iemand vraagt: “druk, zeker?” en je liever zou antwoorden: “druk bezig met verdwijnen.” Geen antwoorden op voorraad, geen handleiding onder de bureaustoel, geen kant-en-klare spreuk die je op een koffiemok kan laten drukken. Alleen verhalen die wiebelen tussen herkenning en verwarring, tussen printerstoringen en persoonlijke crises, tussen de geur van afhaalchinees en het besef dat je in de lunchpauze vergeten bent te ademen. Soms wordt het een gesprek, soms een stilte die trager valt dan een inbox vol CC’s. Iemand zegt iets dat alles kantelt. Iemand anders biecht op dat hij elke maandag vijf minuten huilt in de toiletruimte op de tweede verdieping en dan weer doorgaat. Er wordt gelachen. Niet om de grappen, maar om de opluchting dat het eindelijk even niet over KPI’s gaat. Of performance. Of professionaliteit. Maar gewoon over hoe verdomd ingewikkeld het is om mens te blijven tussen het uurrooster en het Outlookgeluidje.

De ene deelnemer is net klaar met de nachtshift en ruikt nog naar diesel en doodvermoeidheid. De andere draagt een glimmend jasje vol HR-woorden en LinkedInzinnen waar je niets van voelt. Sommigen komen recht van de werkvloer, anderen hebben vergaderdenkerspetten op. Iemand vergat zich af te melden bij een webinar en zit nu ineens hier, per ongeluk, maar misschien precies op tijd. Ze schuiven aan, naast elkaar, en voor het eerst vandaag hoeft niemand iets te bewijzen. Niet hun kennis, niet hun betrokkenheid, niet hun capaciteit om mee te bewegen in veranderingstrajecten met een inspirerend acroniem. Gewoon zitten. Ademen. Kijken. Iemand vertelt hoe hij elke dag opnieuw begint met de beste intenties en tegen drie uur vooral professioneel stilvalt. Iemand anders durft iets toe te geven wat nooit eerder hardop is uitgesproken, over leegte, over schaamte, over de hoop dat er iets verandert. En ergens tussen de stoelen, de stiltes, de slappe lach en een verhaal over een printer die actief tegenwerkt, voel je iets verschuiven. Niets groots. Eerder een zachte verschuiving van binnenuit. Alsof er weer plek komt. Voor iets wat jij misschien kwijt was geraakt, maar nooit echt verloren.

Je neemt niets mee naar huis. Geen diploma, geen schema, geen downloadlink naar werkgeluk in drie stappen. Alleen misschien jezelf, iets minder strak, iets meer echt. Een gedachte die blijft hangen, zoals een koffievlek op je trui die je besluit gewoon te laten zitten. Een zinnetje dat blijft echoën op maandagochtend, vlak voor je opnieuw je inbox opent: Is dit het? Moet ik dit blijven doen? Of je het anders mag zien? Natuurlijk. Soms voel je iets zakken, niet als een last maar als een ruimte die langzaam openvalt, een rust waarin iets in je knikt en zacht zegt dat je niet de enige bent. Je bent niet gek; je bent gewoon iemand die probeert te leven, te werken, te zorgen en te zijn in een wereld die steeds sneller lijkt te willen dan jij kunt bijhouden. WerkZin is geen handleiding. Het is een pauzemoment met zicht op de achterkant van de dingen. Tussen prikklok en poëzie. Tussen functietitel en flauwe mop. Tussen opstaan en overeind blijven. En als je straks weer buiten stapt, is er niets opgelost, maar wel iets opengelaten. Precies genoeg om op maandag niet alleen te starten, maar opnieuw te beginnen.