Digiloos wanneer stilte weer van jou wordt
Digiloos, ooit heette dat gewoon leven. De buurman snoeide zijn heg, ergens krijste een kraai alsof hij bezwaar had tegen de ochtend en niemand voelde onmiddellijk in zijn broekzak omdat er drie minuten niets gebeurde. Stilte hoefde niet gevuld, gedeeld of beoordeeld te worden. Nu kan een lege minuut al voelen alsof er ergens iets misgaat. Hand naar de telefoon, scherm aan, even kijken. Niet omdat er werkelijk iets nodig is, maar omdat kijken inmiddels zo gewoon geworden is dat níét kijken bijna een besluit vraagt. Daar begint voor mij digiloos: niet terug naar 1974, maar weer zelf bepalen wanneer de buitenwereld jouw hoofd binnen mag wandelen.
De vergadering in je hoofd
Stel je hoofd eens voor als een directiekamer waar Aandacht, Geheugen, Creativiteit en Emotie eindelijk bij elkaar zitten. Koffie erbij, deur dicht, misschien komt er zowaar iets zinnigs uit. Dan stormt de smartphone binnen. “Melding!” Niemand weet waarom, maar iedereen kijkt op. Concentratie raakt haar verhaal kwijt, Geheugen zoekt opnieuw waar het gebleven was en Creativiteit begint uit verveling poppetjes op het vergaderblok te tekenen. Vijf minuten later komt de volgende onderbreking. Digiloos betekent dat die virtuele collega die voortdurend dringend niets te zeggen heeft af en toe gewoon buiten de deur blijft staan.
Dat hoeft geen digitale kuur met wierook en een houten kistje voor je telefoon te worden. Zet dat ding eens in een andere kamer, laat een wandeling zonder scherm bestaan of drink koffie zonder ondertussen te controleren wat zestien mensen die je nauwelijks kent vandaag hebben ontbeten. Eerst voelt dat opvallend leeg. Precies daar wordt het interessant. Gedachten krijgen weer gelegenheid om een zin af te maken en verveling hoeft niet binnen acht seconden geëvacueerd te worden. Soms gebeurt er niets bijzonders. Ook uitstekend. Niet ieder stil kwartier hoeft creativiteit, zelfkennis of een nieuw levensplan op te leveren. Stilte mag net als jij af en toe gewoon niks uitvoeren.
FOMO maakt van aandacht confetti
FOMO doet ondertussen alsof alles wat jij niet ziet belangrijker is dan wat er vóór je neus gebeurt. Nog één bericht, nog één filmpje, nog even kijken wie waar zit en met wie. Het probleem is niet dat een telefoon bestaat, maar dat aandacht steeds in kleine stukjes wordt geknipt. Je zit met iemand aan tafel en bent tegelijk half aanwezig in vijf andere kamers. Een gesprek loopt, het scherm licht op en pats, daar vertrekt een stukje van jou naar elders. Niemand hoeft daar een digitale verslaving van te maken om te merken wat het doet. Wie voortdurend bereikbaar is, kan merkwaardig slecht bereikbaar worden voor degene die gewoon tegenover hem zit.
Daarom vind ik JOMO een veel leuker woord. Joy of Missing Out. Niet alles weten, niet overal bij zijn en ontdekken dat de aarde haar baan om de zon gewoon voortzet wanneer jij twee uur niets aanklikt. Dat is bijna beledigend voor ons gevoel van digitale onmisbaarheid. De telefoon mag bestaan, maar hij hoeft geen kroon op. Zet hem uit, leg hem weg en laat iemand anders desnoods een uur lang zonder jouw onmiddellijke reactie door het leven strompelen. Waarschijnlijk redden ze het. Jij trouwens ook. Het mooie van missen is dat er ineens weer ruimte komt voor wat wél aanwezig is.
Digiloos is daarom geen oorlog tegen technologie. Daarvoor is ze te handig en ik trouwens te weinig geïnteresseerd in leven als kluizenaar met postduif. Het gaat om regie. Wanneer wil jij bereikbaar zijn en wanneer mag de deur dicht? Wanneer gebruik jij het scherm en wanneer gebruikt het scherm vooral jouw aandacht? Dat verschil is klein en tegelijk behoorlijk groot. Soms begint het met een simpele beweging: telefoon neerleggen, om je heen kijken en merken dat je nog steeds bestaat zonder blauwe vinkjes, hartjes of trillingen in je broekzak. Je wachtwoord van jezelf blijkt gelukkig nooit veranderd.
Digiloos de glimlach van stilte
Digiloos durven leven. De mooiste absurditeit van deze tijd is dat we onszelf soms pas weer tegenkomen wanneer we iets uitzetten. Niet figuurlijk, gewoon letterlijk. Knopje uit, scherm zwart, stilte aan. Eerst gebeurt er iets merkwaardigs: je hand zoekt automatisch naar een broekzak die niets te melden heeft en ergens in je hoofd verschijnt het gevoel dat je vast iets mist. Dat duurt meestal korter dan gedacht. Daarna komt de ontdekking dat niets missen opvallend prettig kan zijn. Geen melding, geen rood bolletje en niemand die dringend jouw mening nodig heeft over iets waar je vijf minuten geleden nog nooit van had gehoord. Je aandacht komt langzaam terug op de plek waar jij zelf ook zit.
Daar begint voor mij het breinplezier van Digiloos. Niet omdat stilte magische krachten bezit, maar omdat je hoofd eindelijk eens niet iedere paar seconden van onderwerp hoeft te wisselen. Je ruikt koffie voordat hij koud is, hoort een vogel zonder meteen te willen weten welke soort het volgens Google is en merkt dat iemand tegenover je al een tijdje iets vertelt. Het mooiste bericht van de dag staat lang niet altijd op een scherm. Soms loopt het voorbij, ruikt het naar regen of zit het met een half opgegeten boterham naast je. Het universum blijkt ondertussen uitstekend bestand tegen jouw tijdelijke afwezigheid. Dat is even wennen voor de moderne mens, maar ook buitengewoon ontspannend.
Stilte heeft geen app nodig
Rust vraagt vervolgens verrassend weinig. Geen methode, geen stilteweekend met linnen broek en ook geen cursus waarin iemand uitlegt hoe je professioneel naar een boom kijkt. Telefoon neerleggen is al een aardig begin. Niet om technologie tot vijand te verklaren, maar om opnieuw te merken wie er eigenlijk beslist wanneer jouw aandacht vertrekt. Een wolk heeft tijd over, een boom beweegt zonder stappenplan en een gezicht tegenover je vraagt zelden om een emoji. Dat zijn kleine dingen totdat je beseft hoe vaak ze verdwijnen achter een scherm dat alleen maar even bekeken moest worden. Digiloos zijn betekent daarom niet niets doen. Het betekent dat niet alles voortdurend tussen jou en het moment in hoeft te staan.
Daar zit ook de glimlach van Digiloos. Je kijkt zonder meteen vast te leggen, luistert zonder ondertussen te reageren en laat iets gebeuren zonder er bewijs van te verzamelen. Geen grootse digitale revolutie, gewoon aandacht die weer ergens mag blijven liggen. Geef haar eens aan wat ademt in plaats van piept, aan een gesprek dat nergens heen hoeft of aan tien minuten waarin werkelijk niets spectaculairs gebeurt. Het scherm mag zwart en de wereld hoeft daarvan geen melding te krijgen. Jij bent er nog. Misschien zelfs iets meer dan vijf minuten geleden. En als je telefoon zich daar zorgen over maakt, kan hij altijd zelf even Googelen wat stilte betekent.
Kennismaken zonder wachtlijst
Als je na het lezen van deze NieuwsBlog merkt dat er iets in jouw leven niet goed voelt of vastzit, hoef je daar niet meteen een nette levensvraag van te maken. Soms weet je gewoon dat doorgaan zoals je nu doet weinig nieuws gaat opleveren. Ik ben Freek, coach en psycholoog uit Drachten, en al ruim 30 jaar praat ik met mensen over levensvragen, relaties en werkstress. In al die gesprekken heb ik geleerd dat het probleem lang niet altijd alleen zit in wat jij anders zou moeten doen. Daarom kijk ik ook naar wat bij jou ligt, wat er tussen mensen gebeurt en welke omstandigheden invloed blijven houden. Het leven past nu eenmaal zelden netjes in één doosje. Verwacht daarom geen etiket of standaardpraatje. Ik luister, vraag door, leg verbanden en zeg het wanneer ik denk dat iets anders zit dan jij tot nu toe dacht.
Kennismaken begint met een gratis en vrijblijvend gesprek van 60 minuten, in mijn praktijk aan huis in Drachten of online als dat beter past. Vooraf vul je een digitaal kennismakingsformulier in over wat er speelt en wat voor jou belangrijk is. Ik lees vooraf wat je levensvraag is, of waar het in je leven schuurt of vastzit, zodat we tijdens het gesprek meteen kunnen aansluiten. Minstens zo belangrijk is de klik: je ervaart hoe ik luister, doorvraag en reageer en of mijn manier van coachen bij je past. Past jouw levensvraag beter bij iemand anders, dan zeg ik dat. Heb je vooraf een korte vraag, dan bereik je me via de WhatsApp-knop. Vul hieronder je gegevens en levensvraag in en geef aan wanneer je wilt afspreken. Binnen 24 uur neem ik zelf contact met je op en plannen we een afspraak, overdag of ’s avonds en altijd binnen 2 weken.
