Moet jij nou weer veranderen

Je kunt een goed leven hebben en je er toch niet meer thuis voelen. Mensen van wie je houdt, werk dat doorgaat, afspraken die je nakomt. Van buiten ziet alles er fatsoenlijk uit. Maar tussen alles wat moet en wat hoort, blijft één vraag liggen: past dit leven nog bij mij? Stel die maar eens als iedereen vindt dat je niets te klagen hebt. Van jezelf verbeteren hebben we een volkssport gemaakt. Beter praten, positiever denken, grenzen aangeven, hard aan jezelf werken. Voor je het weet heb je er een tweede baan bij, onbetaald uiteraard en zonder vrije dagen.

Ondertussen blijft het eigenlijke probleem gewoon liggen. Want niet alles wat schuurt, ligt aan jou. Soms groeit een relatie scheef, vraagt je werk te veel of leef je naar de wensen van een ander. Soms ben jij het wel die iets onder ogen moet zien. Daar draaien we niet omheen. Maar je hoeft niet met een diagnose, een methode en drie leerdoelen op A4 aan tafel te komen. Niet alles moet meteen opgelost. Een gesprek zoekt, dwaalt af, schuurt en wordt onverwacht grappig. Soms hoor je jezelf iets zeggen waar je thuis steeds omheen praat, en dan zijn we ergens.

Gelijk krijgen is geen vooruitgang

Je kunt zo vertrouwd raken met je eigen verhaal dat je niet meer hoort wat je zegt. ‘Zo ben ik nu eenmaal.’ ‘Bij ons gaat dat altijd zo.’ ‘Praten heeft toch geen zin.’ Drie zinnen waarmee je een heel leven op slot houdt. Ik luister naar wat je vertelt en stel de vragen die daar niet netjes tussen passen. Wanneer jij mij overtuigend uitlegt waarom iets onmogelijk is, wil ik weten of dat echt zo is. Gelijk krijgen is prettig, verder komen is interessanter.

Ik ga niet automatisch op zoek naar wat jij verkeerd doet. De ene keer moet een ander eindelijk eens meebewegen, de andere keer ben jij aan zet. Een ongemakkelijk gesprek voeren, een besluit nemen, een grens niet alleen bedenken maar ook bewaken. Eindeloos verklaren waarom iets vastloopt, dat kan, maar een inzicht dat maandag alweer onder de post op tafel verdwijnt, levert niets op. Jij maakt je keuzes, ik kijk scherp mee en zeg wat ik zie, ook als dat even schuurt. Meer over mijn manier van kijken lees je in mijn coachingsvisie.

TikTok en ik

Op TikTok schrijf ik columns over levensvragen, relaties, keuzes en het merkwaardige talent van mensen om zichzelf tegen te spreken zonder het door te hebben. Over gesprekken die we in ons hoofd glansrijk winnen maar aan tafel verliezen. Over gewoontes waaraan we koppig vasthouden, ook als ze allang niet meer werken. Ik kijk ernaar met psychologie, humor en een scheve blik. Je krijgt van mij geen diagnoses vanaf een scherm en al helemaal geen drie stappen waarmee je leven voor het avondeten weer op orde is. Ik draai liever een vertrouwde gedachte een kwartslag. Soms moet je lachen, soms ontdek je halverwege dat het over jou gaat. Dat laatste is minder gezellig.