Rouw de regenbui die niet stopt

Op papier lijkt rouw soms nog iets waar een route doorheen loopt, tot het verlies je werkelijk overvalt. Dan lijkt het eerder op een regenbui die maar niet ophoudt, terwijl je ergens onderweg ontdekt dat je paraplu thuisstaat en niemand je kan vertellen wanneer het weer droog wordt. Rouw houdt zich slecht aan agenda’s. Ze kan ineens binnenkomen bij een geur, een liedje, een lege stoel of een gewone dinsdag waarop je dacht dat het vandaag wel zou gaan. Ik zie dat bij mensen die ik spreek en herken het ook uit mijn eigen leven: verdriet kan je lichaam meeslepen, je slaap verstoren, je eetlust veranderen en ervoor zorgen dat zelfs eenvoudige dingen meer energie vragen. De ene dag druppelt het en denk je dat er weer wat ruimte komt, de volgende word je opnieuw volledig nat door iets waarvan je niet eens wist dat het je zou raken. Dat betekent niet dat je terug bij af bent. Rouw kent nu eenmaal geen keurige buienradar waarop je kunt zien dat het verdriet om 14.20 uur naar het oosten vertrekt. Je leert eerder waar je kunt schuilen, wie een tijdje naast je blijft staan en dat nat worden soms gewoon onderdeel is van liefhebben wat je niet meer kunt vasthouden.

Rouw de schok in je leven

Je leven kan voelen als een kaartenhuis dat je jarenlang zorgvuldig hebt opgebouwd. Elke kaart staat voor een mens, een herinnering, een gewoonte of een stukje toekomst waarvan je dacht dat het er morgen ook nog zou zijn. Tot een overlijden, scheiding, ontslag of ander verlies iets weghaalt en ineens veel meer begint te schuiven dan alleen die ene kaart. Je herkent je eigen leven nog wel, maar het voelt niet meer zoals daarvoor. Je lichaam reageert mee: spanning in je nek, druk op je borst, trillende handen, slecht slapen en een hoofd dat blijft zoeken naar een verklaring terwijl ergens steeds dezelfde gedachte terugkomt: dit is echt gebeurd. Je kunt lachen en een minuut later huilen en je afvragen waarom je jezelf niet meer herkent. Dat hoort bij de ontregeling van rouw; je hoeft niet onmiddellijk te weten hoe je alles weer overeind krijgt.

Wat gevallen is, hoeft ook niet zo snel mogelijk op precies dezelfde plaats teruggezet te worden. Sommige dingen komen niet terug en andere krijgen na verloop van tijd een andere betekenis. De ene dag lukt het om iets op te pakken en de volgende lijkt alles opnieuw te verschuiven, zonder dat je daarmee terug bij af bent. Rouw houdt zich slecht aan termijnen en nog slechter aan mensen die vinden dat het onderhand wel weer moet gaan. Langzaam ontdek je welke delen van je leven nog stevig staan, wat je moet loslaten en waar opnieuw iets kan ontstaan zonder dat daarmee wordt uitgewist wat je hebt verloren. Je bouwt uiteindelijk niet hetzelfde kaartenhuis opnieuw, maar vindt gaandeweg een manier om verder te leven waarin het verlies een plaats krijgt zonder dat het hele leven er blijvend onder begraven blijft.

Mijn ervaring met rouw

Ik ken dat donker ook uit mijn eigen leven. Toen verlies mijn pad kruiste, kwam alles harder binnen: geluid, licht, mensen en dagen die gewoon doorgingen terwijl ik daar zelf nog niet aan toe was. Rouw haalt niet alleen iemand of iets uit je leven, maar kan ook behoorlijk overhoophalen wie je dacht te zijn en hoe vanzelfsprekend de wereld tot dan toe voelde. Ik ontdekte dat verdriet zich weinig aantrekt van flink zijn, doorgaan of de overtuiging dat je het ondertussen toch wel een plaats had moeten geven. Het komt binnen wanneer het daar zin in heeft en vraagt zelden eerst of het gelegen komt.

Wat mij uiteindelijk opviel, waren geen grote doorbraken maar kleine dingen die terugkeerden. Koffie smaakte weer naar koffie, ik merkte de geur van regen op warm asfalt en een gewone zonnestraal kon ineens weer iets anders betekenen dan alleen een nieuwe dag die moest worden doorgekomen. Niet omdat het verlies weg was, maar omdat er naast het verdriet opnieuw iets anders begon te bestaan. Dat heeft mijn blik op rouw veranderd: je hoeft niet terug naar wie je vóór het verlies was, maar ontdekt gaandeweg hoe je verder kunt leven met wat je hebt verloren én met wat er nog steeds in jou aanwezig is.

Hoe ik mensen begeleid bij rouw

In mijn praktijk heb ik veel mensen gesproken die na een verlies vooral één ding ontdekten: de rest van de wereld gaat opvallend gewoon door. De boodschappen moeten nog steeds worden gehaald, iemand vraagt hoe het gaat en verwacht soms al na drie weken een antwoord waar een beetje vooruitgang in zit. Rouw heeft daar zelf weinig boodschap aan. Daarom probeer ik haar ook niet netjes vooruit te duwen. We praten over wie of wat je bent kwijtgeraakt, maar ook over boosheid, schuld, opluchting, gemis en die vreemde momenten waarop je ineens kunt lachen en daar vervolgens bijna van schrikt. Ik luister, vraag door en benoem wat mij opvalt, zonder vooraf te bepalen hoe jouw verlies eruit hoort te zien of wanneer je er lang genoeg verdriet om hebt gehad. Rouw hoeft bij mij niet te presteren; ze mag eerst gewoon vertellen wat ze met je leven heeft gedaan.

Rouw gaat nooit helemaal weg, maar verandert van gedaante. Eerst voelt ze als storm en later meer als wind, eerst als een vloedgolf en daarna als een golfslag die je soms ineens weer raakt. Het gemis blijft, omdat ook de liefde blijft. Op een dag merk je dat herinneringen niet alleen pijn meer oproepen, maar soms ook weer een glimlach toelaten. Verdriet slokt dan niet meer alles op, maar krijgt een andere plek in je leven, naast wat er nog is en wat weer voorzichtig terugkomt. Je draagt verder wat je niet kunt vergeten, zonder dat het je iedere dag op dezelfde manier hoeft vast te houden. Misschien is dat wel wat rouw uiteindelijk doet: ze verdwijnt niet, maar leert langzaam naast je lopen terwijl jij weer verder leeft.

Kennismaken zonder wachtlijst

Als je na het lezen van deze NieuwsBlog merkt dat er iets in jouw leven niet goed voelt of vastzit, hoef je daar niet meteen een nette levensvraag van te maken. Soms weet je gewoon dat doorgaan zoals je nu doet weinig nieuws gaat opleveren. Ik ben Freek, coach en psycholoog uit Drachten, en al ruim 30 jaar praat ik met mensen over levensvragen, relaties en werkstress. In al die gesprekken heb ik geleerd dat het probleem lang niet altijd alleen zit in wat jij anders zou moeten doen. Daarom kijk ik ook naar wat bij jou ligt, wat er tussen mensen gebeurt en welke omstandigheden invloed blijven houden. Het leven past nu eenmaal zelden netjes in één doosje. Verwacht daarom geen etiket of standaardpraatje. Ik luister, vraag door, leg verbanden en zeg het wanneer ik denk dat iets anders zit dan jij tot nu toe dacht.

Kennismaken begint met een gratis en vrijblijvend gesprek van 60 minuten, in mijn praktijk aan huis in Drachten of online als dat beter past. Vooraf vul je een digitaal kennismakingsformulier in over wat er speelt en wat voor jou belangrijk is. Ik lees vooraf wat je levensvraag is, of waar het in je leven schuurt of vastzit, zodat we tijdens het gesprek meteen kunnen aansluiten. Minstens zo belangrijk is de klik: je ervaart hoe ik luister, doorvraag en reageer en of mijn manier van coachen bij je past. Past jouw levensvraag beter bij iemand anders, dan zeg ik dat. Heb je vooraf een korte vraag, dan bereik je me via de WhatsApp-knop. Vul hieronder je gegevens en levensvraag in en geef aan wanneer je wilt afspreken. Binnen 24 uur neem ik zelf contact met je op en plannen we een afspraak, overdag of ’s avonds en altijd binnen 2 weken.