Jouw verhaal

Begin daar waar het schuurt

Veel mensen dragen een verhaal met zich mee dat vanbinnen om aandacht vraagt. Niet altijd luid. Soms zit het juist heel stilletjes in je dag. Tussen de appjes door, op je werk, tijdens het boodschappen doen, in je relatie of gewoon bij de vraag wat je vanavond nu weer eens moet eten, zonder dat je hele bestaan daar meteen bij hoeft te zuchten. We zijn de hele dag bereikbaar, maar echt gehoord worden is iets anders dan snel antwoord krijgen.

Je kunt mensen om je heen hebben en je toch ontzettend ongehoord voelen. Aan de keukentafel, op het werk, binnen je relatie of ’s avonds op de bank. Juist wanneer de dag eindelijk stil wordt, begint het in je hoofd soms pas echt te stormen. Je probeert iets te vertellen, maar de ander geeft een tip, stelt een snelle vraag of schuift ongemerkt zijn eigen verhaal over dat van jou heen. En voor je het weet, ligt jouw verhaal er weer. Half verteld, half ingeslikt.

Wat is jouw verhaal op dit moment

Bij mij hoeft jouw verhaal niet meteen netjes te klinken. Je hoeft geen strakke samenvatting mee te nemen waarin alles logisch op volgorde staat. Je bent hier niet om een probleem af te leveren dat direct gefixt moet worden, en ik ga geen etiket op je voorhoofd plakken. Wat lastig is, mag mee naar binnen. De vraagtekens, de stiltes, de schaamte, het verdriet, de angst, het verlies of het simpele gevoel dat je niet weet waar je moet beginnen.

Je leven is geen probleem met een keurig labeltje erop. Het is alles bij elkaar: wat je hebt meegemaakt, wat je hebt opgebouwd, wat je hebt gedragen en wat je hebt ingeslikt. Het gaat over je relatie, je werk, je gezin, je studie of je gezondheid. Over oude gebeurtenissen die ongemerkt nog steeds met je meelopen. Over rouw, werkdruk, burn-out, eenzaamheid, schuldgevoel, schaamte, angst of keuzes die je blijft uitstellen omdat elke richting iets van je vraagt.

Vertel jouw verhaal

Wat mij door de jaren heen is opgevallen, is dat de meeste mensen dit gesprek al heel lang met zichzelf voeren. Onder de douche, in de auto, tijdens een wandeling, aan de keukentafel of om drie uur ’s nachts, wanneer het huis stil is en je hoofd juist begint te praten. Het verhaal is er al. Alleen is het nog niet uitgesproken op een plek waar iemand echt blijft luisteren. Zonder het kleiner te maken, zonder er meteen iets van te vinden en zonder er direct een oplossing bovenop te leggen.

Ik luister naar wat je zegt, maar ook naar wat je kleiner maakt, overslaat, wegduwt of steeds opnieuw noemt. Niet om je verhaal in een hokje te schuiven, maar om samen scherper te zien wat eronder ligt. Waar wringt het? Waar draag je te veel? Waar ben je het contact met jezelf kwijtgeraakt? We kijken naar hoe je overeind bent gebleven, wat dat je heeft gekost en wat er nu werkelijk om aandacht vraagt. Eén zin, een halve gedachte of het gevoel dat je vastloopt, is genoeg om te beginnen.