Coach & psycholoog Freek

Wie ik ben, staat niet alleen op papier

Mijn naam is Freek Offeringa. Al ruim dertig jaar begeleid ik als psycholoog, coach en gesprekstherapeut mensen die vastlopen in zichzelf, hun relatie, hun werk of in levensvragen waarvoor geen eenvoudig antwoord klaarligt. Dat doe ik online en op locatie in Drachten. Opleidingen en praktijkervaring vormen een stevige professionele basis, maar vertellen niet alles over de man die straks tegenover je zit. Dat merk je aan de manier waarop iemand luistert, doorvraagt en aanwezig blijft wanneer jouw verhaal minder overzichtelijk blijkt dan je vooraf had bedacht.

Muziek raakt mij vaak eerder dan mijn hoofd begrijpt waarom, boeken houden mijn denken wakker en tijdens een goed gesprek wordt de koffie bijna vanzelf koud. Daar heb ik mij intussen bij neergelegd; sommige zaken in het leven zijn niet meer te redden. Meditatie helpt mij om te vertragen en niet meteen naar een antwoord te springen terwijl de eigenlijke vraag nog nauwelijks aan bod is gekomen. Die aandacht neem ik mee in mijn werk, zonder zweverigheid en zonder iedere stilte dicht te praten omdat niemand precies weet wat hij ermee aan moet.

Warmte en betrokkenheid betekenen bij mij niet dat ik je naar de mond praat. Tijdens een gesprek luister ik, analyseer ik en breng ik verbanden aan tussen wat je vertelt, wat je voelt en wat zich telkens opnieuw in je leven aandient. Het ene moment vraagt dat om rust, het andere om een directe vraag of een stevige spiegel. Er mag ook lucht zijn, want een mens kan zichzelf zo ernstig vastdenken dat zelfs zijn gedachten vermoeid raken. Je hoeft jouw verhaal daarom niet eerst netjes op volgorde te zetten; we kunnen beginnen bij wat er ligt, ook wanneer dat nog warrig, tegenstrijdig of moeilijk uit te spreken is.

Kijken onder wat je bezighoudt

Stress, somberheid, relatieproblemen, verlies of werkdruk staan zelden op zichzelf. Meestal ging daar een langere periode aan vooraf van doorgaan, aanpassen, zorgen, inslikken en hopen dat het vanzelf wel weer rustiger wordt. Een mens raakt niet vast op de dag dat hij het merkt. Vaak heeft hij al jaren leren functioneren binnen een patroon dat ooit hielp om overeind te blijven en later precies de beweging tegenhoudt waarnaar hij verlangt.

Daarom kijk ik verder dan de klacht of vraag waarmee iemand zich aanmeldt. Van belang is hoe iets is ontstaan, waardoor het zich blijft herhalen en welke plaats het heeft gekregen in iemands leven. Welk gesprek wordt uitgesteld omdat de mogelijke uitkomst te spannend voelt? Welke verantwoordelijkheid is iemand gaan dragen zonder nog te onderzoeken of die werkelijk van hem is? Waar is de verbinding met zichzelf, een partner of het eigen werk stilaan verdwenen, terwijl de buitenwereld nog altijd zegt dat alles er behoorlijk normaal uitziet?

Het eerste antwoord is dikwijls al jaren ingestudeerd. Daaronder kan verdriet liggen dat praktisch werd opgeborgen, boosheid die nergens terechtkon of een verlangen dat zo lang beleefd op zijn beurt heeft gewacht dat het bijna zelf naar huis is gegaan. Eerlijk kijken voelt niet altijd comfortabel, maar een gesprek hoeft daarom niet zwaar of plechtig te worden. Nuchterheid, warmte en humor kunnen ruimte maken waar ernst alles heeft dichtgezet, niet om iets weg te lachen, maar om te voorkomen dat die ernst opnieuw alle stoelen bezet houdt.

Waar mijn kennis vandaan komt

Mijn professionele basis ligt in psychologie en communicatiewetenschappen, aangevuld met brede scholing in coaching, gesprekstherapie, relatie- en gezinstherapie, cognitieve gedragstherapie en Acceptance and Commitment Therapy. Die achtergrond helpt mij om klachten en terugkerende patronen niet alleen aan te voelen, maar ook te onderzoeken, te begrijpen en professioneel te duiden. Theorie is daarbij onmisbaar, zolang ze op haar plaats blijft en niet op de stoel van de cliënt gaat zitten.

Mijn kennis van marketing, reclamepsychologie en economie heeft die blik verder verbreed. Mensen leven niet los van hun omgeving, maar worden beïnvloed door taal, verwachtingen, belangen, geld, status, werkcultuur en de manier waarop relaties of organisaties zijn ingericht. Wie alleen naar de binnenwereld kijkt, mist soms precies de druk die van buiten voortdurend naar binnen lekt. Een werknemer kan jarenlang geloven dat hij persoonlijk tekortschiet, terwijl hij vooral probeert gezond te blijven binnen een organisatie die structureel ongezond functioneert. Niet ieder innerlijk probleem is uitsluitend vanbinnen ontstaan.

Bij persoonlijke vragen kijk ik naar wat iemand voelt, vermijdt en nodig heeft, maar ook naar de omstandigheden die dat gedrag in stand houden. Bij relatieproblemen gaat het niet alleen om wat partners tegen elkaar zeggen, maar evenzeer om wat allang niet meer wordt uitgesproken en toch dagelijks tussen hen in ligt. Bij werk- en organisatievragen kijk ik naar de mens én naar de structuur waarin die mens moet functioneren. Ruim dertig jaar praktijk heeft mij geleerd dat deskundigheid niet alleen bestaat uit veel weten, maar ook uit blijven onderzoeken wanneer de eerste verklaring te gemakkelijk klinkt.

Wat het leven mij zelf leerde

Mijn vakmanschap is niet alleen gevormd door studie en gesprekken met cliënten. Het leven is mij nooit op veilige afstand gebleven. Een ernstig auto-ongeluk veranderde mijn lichaam blijvend en maakte vanzelfsprekende zaken ineens allesbehalve vanzelfsprekend. Daarna volgden lange perioden van herstel, aanpassen en opnieuw beginnen, zonder de geruststellende zekerheid dat het oude leven keurig op mij bleef wachten. Mijn tempo wordt soms door mijn lichaam bepaald, maar mijn richting nog altijd door mijzelf.

Zo’n ervaring maakt een mens niet automatisch wijzer; ellende deelt geen diploma’s uit bij de uitgang. Ze leert je wel hoe het voelt wanneer vooruitgang trager gaat dan je wilt, wanneer zelfstandigheid niet langer vanzelf spreekt en wanneer aanvaarden iets heel anders blijkt te zijn dan opgeven. Veerkracht werd voor mij geen fraai begrip uit een studieboek, maar iets wat zich liet zien in kleine bewegingen die voor een buitenstaander nauwelijks opvallen en voor jezelf het verschil maken tussen stilvallen en doorgaan.

Daardoor ben ik voorzichtig geworden met snelle conclusies over anderen. Achter een rustige buitenkant kan een volledig gevecht schuilgaan. Je kunt je jas ophangen, koffie aannemen en zeggen dat het best gaat, terwijl vanbinnen al maanden alles op losse schroeven staat. Muziek, meditatie, boeken en schrijven helpen mij om aanwezig te blijven bij wat er is en opnieuw koers te vinden wanneer het ingewikkeld wordt. Die ervaring gebruik ik niet om mijn verhaal naast dat van een cliënt te leggen, maar ze helpt mij wel om niet weg te kijken wanneer iemand vertelt over verlies, schaamte, uitputting of een leven dat anders is gelopen dan gehoopt.

Hoe een gesprek met mij verloopt

Wanneer iemand bij mij binnenkomt of online in beeld verschijnt, komen we zelden onmiddellijk bij de kern. Eerst wordt er gezocht naar woorden. Iemand vertelt wat er speelt, maakt een omweg, corrigeert zichzelf en zegt tussendoor dat het waarschijnlijk allemaal wel meevalt. De eerste minuten mogen gerust wat rommelig zijn; het leven houdt zich tenslotte ook niet aan een keurige hoofdstukindeling. Terwijl je vertelt, luister ik naar de inhoud én naar de beweging in je verhaal: waar vertraag je, waar schiet je ineens vooruit en welk onderwerp wordt telkens aangeraakt zonder dat je het helemaal vastpakt?

Gaandeweg wordt zichtbaar hoe gebeurtenissen, overtuigingen en reacties met elkaar verweven zijn geraakt. Dat gebeurt niet als een plechtige conclusie die ineens op tafel wordt gelegd, maar als een beeld dat we samen onderzoeken en toetsen. Soms blijkt dat je verantwoordelijkheid draagt die nooit van jou was, dat je blijft wachten op toestemming die niemand nog hoeft te geven of dat je al maanden tegen een deur duwt waarop bij nader inzien tamelijk duidelijk ‘trekken’ staat. Zo’n inzicht kan schuren, maar brengt ook lucht, omdat een patroon minder macht krijgt zodra het herkenbaar en bespreekbaar wordt.

Van mij mag je verwachten dat ik eerlijk ben, aandachtig blijf en niet voortijdig naar een oplossing spring omdat stilte ongemakkelijk wordt. Ik duw je niet in een richting die niet bij je past, maar blijf evenmin vriendelijk aan de kant staan terwijl jij opnieuw hetzelfde rondje loopt. Samen brengen we helderheid in wat jou heeft gevormd, waar je onderweg bent vastgeraakt en welke stap niet alleen verstandig klinkt, maar ook echt van jou is. Daarvoor hoef je jouw verhaal niet sterk, logisch of volledig te maken; wat je weet, wat je voelt of alleen het vermoeden dat er iets niet meer klopt, biedt genoeg om een gesprek te voeren waarin jouw verhaal niet wordt gladgestreken, maar eindelijk de ruimte krijgt om te laten zien waar het vastloopt en waar opnieuw beweging mogelijk wordt.