Veiligheid is een recht geen gunst

Geweld tegen vrouwen is geen ver-van-ons-bed-feit, geen tragische uitzondering die toevallig gebeurt. Het is dagelijkse realiteit, overal om ons heen, in elke straat, in elk dorp, in elke stad. Het gaat niet om incidenten, maar om een systematische plaag die levens kost en generaties beschadigt. Zolang we dit blijven zien als losse verhalen, blijft het onzichtbaar. Zolang we blijven zwijgen, blijft het geweld in al zijn vormen doorgaan. Daarom is dit geen mening, geen gedachte om bij te knikken en daarna weer door te gaan. Dit is een grens die we samen moeten trekken. Voor alle vrouwen én mannen, voor onze dochters en zonen, voor vaders, moeders, broers en zussen, voor vrienden, collega’s en geliefden. Voor een samenleving die zichzelf niet langer mag laten falen.

Lisa staat niet alleen. Zij is het gezicht van velen. Jonge vrouwen die volop in het leven staan, met dromen die nog niet eens de kans krijgen om uitgesproken te worden. Hun namen raken in ons geheugen gegrift omdat hun stilte in ons geweten brandt. Het zijn dochters en zonen die hun moeder verliezen, vaders en moeders die hun kind moeten begraven, broers en zussen die achterblijven met leegte en woede. Steeds opnieuw gebeurt het dat een vrouw niet thuiskomt. Steeds opnieuw wordt een leven ruw en gewelddadig afgebroken. Achter elk van die namen gaat een gezin kapot, een toekomst verwoest, een gemeenschap getekend.

Dit geweld had nooit mogen bestaan. Het scheurt generaties uiteen, het drijft angst in families, het ondergraaft vertrouwen in de samenleving zelf. Toch blijven de namen zich opstapelen, alsof we niet leren, alsof we blijven toestaan dat vrouwenlevens worden afgebroken alsof ze er niet toe doen.

Vrouwen moeten veilig zijn, overal en altijd. In hun huis, op straat, onderweg en in hun eigen lijf. Veiligheid mag nooit afhangen van geluk, toeval of oplettendheid. Het is een recht, geen gunst. Elke vrouw moet zich kunnen bewegen zonder angst, zonder ogen in de rug, zonder de constante dreiging dat haar vrijheid, haar waardigheid of haar leven kan worden afgenomen. Geweld tegen vrouwen is geen uitzondering, het is een plaag die zich voedt met stilte, met wegkijken en met de gemakzucht van ontkennen. Zolang we blijven doen alsof dit er nu eenmaal bij hoort, blijft het groeien. Zolang we zwijgen, blijft het geweld in al zijn vormen doorgaan.

De vraag is niet of het nog gebeurt, maar hoeveel namen er nog volgen. Hoeveel gezinnen kapotgeslagen worden. Hoeveel vrouwen ons nog ontnomen worden, voor we eindelijk, luid en zonder uitwegen, zeggen: genoeg. Geen vrouw minder! Geen stilte meer!

Dit is de grens die we niet langer laten overschrijden. Intimidatie, vernedering en angst horen niet thuis in het leven van vrouwen en meisjes. Elke vrouw, elk meisje, elk lichaam heeft recht op veiligheid, een recht dat onmiddellijk geldt, niet pas morgen of later, maar hier en nu. Veiligheid is geen gunst en geen privilege, het is een onwrikbaar recht dat niet te buigen valt. Wie dat recht schendt, wie vrouwen geweld aandoet, treft niet alleen één slachtoffer maar de hele samenleving. Want zolang vrouwen niet veilig zijn, kan niemand zichzelf werkelijk vrij noemen.

Geweld tegen vrouwen is geen toevallige opeenstapeling van feiten, maar een structurele plaag die zich voedt met stilte, met wegkijken en met ontkennen. Zolang wij blijven doen alsof dit er nu eenmaal bij hoort, woekert het verder. Zolang er gezwegen wordt, blijven levens verwoest en gezinnen kapotgeslagen.

Als land mogen we ons daar nooit bij neerleggen. Veiligheid voor vrouwen is geen verre belofte en geen kwestie van geduld, maar een absolute voorwaarde voor menselijkheid. Zolang vrouwen sterven door geweld, faalt de samenleving in haar kern. Dat falen kunnen en willen we ons niet langer veroorloven. Geen vrouw mag ons nog ontnomen worden en geen stilte mag nog ruimte geven aan geweld. Het is tijd om de cirkel te breken, het is tijd om de grens te trekken die nooit meer wordt overschreden.