Wees je eigen leefcreator

Regie nemen over je leven betekent niet dat je jezelf gladstrijkt tot een keurige etalagepop zonder kreukels. Perfectie is zo’n merkwaardig loket waar je eindeloos nummers kunt trekken en nooit aan de beurt komt. Leefcreator zijn begint veel eenvoudiger: verschijnen in je eigen leven voordat alles af, opgelost en verantwoord is. Met rafelranden, half afgemaakte hoofdstukken, plannen die onderweg nog van richting veranderen en dromen die zich niet keurig aan de agenda houden. Niet om sterk over te komen, maar omdat dit nu eenmaal jouw leven is en jij er zelf ook nog in hoort rond te lopen.

Onderweg leren we opvallend goed functioneren. We pakken wat er komt, houden ons fatsoenlijk overeind en wachten op het moment waarop het allemaal wat rustiger wordt. Als de baan minder vraagt, de kinderen groter zijn, de agenda zich gedraagt en de zekerheid eindelijk besluit langs te komen. Alleen heeft zekerheid een beroerde bezorgservice. Voor je het weet ben je jaren verder en sta je nog steeds met je jas aan in de wachtkamer van je eigen bestaan. Wachten voelde veilig, maar bleek ondertussen gewoon parkeren met draaiende motor. Leefcreator zijn betekent niet dat je alles omgooit. Het betekent dat je stopt met wachten tot iemand anders jouw startschot geeft.

De scheur waar het begint

Dat begint zelden met een groot levensplan op A3-formaat. Meestal begint het met iets dat blijft schuren. Een ochtend waarop je denkt: moet dit nu werkelijk weer zo? Een gesprek waarin je jezelf opnieuw hoort zeggen dat het “prima” gaat terwijl je allang weet dat prima een behoorlijk ruime vuilnisbak is geworden. Je doet wat van je verwacht wordt, houdt de boel draaiende en toch lekt ergens langzaam plezier weg. Geen trompetten, geen crisis met zwaailichten. Eerder een klein koppig signaal dat zich niet meer laat wegdrukken: zo wil ik het niet blijven doen. Daar begint regie, niet bij het antwoord maar bij het moment waarop je ophoudt die zin weg te poetsen.

We hebben onderweg namelijk nogal wat van onszelf netjes opgeborgen. Te eigenwijs, te wild, te gevoelig, te nieuwsgierig of gewoon onhandig voor het leven dat we inmiddels hebben ingericht. We bleven te lang in situaties die meer namen dan gaven, hielden gewoontes overeind omdat ze er gisteren ook al stonden en noemden dat verstandig. Tot het vanbinnen begon te rommelen. Dat gerommel hoeft niet onmiddellijk opgelost te worden. Het verdient eerst aandacht. Wat past nog bij jou en wat sleep je vooral mee omdat het ooit zo begonnen is? Daar zit voor mij de leefcreator: niet iemand die zichzelf opnieuw uitvindt, maar iemand die weer zelf aan het potlood gaat zitten.

De taal van je binnenstem

Leefcreator zijn betekent ook dat je weer hoort wanneer iets in jou begint te protesteren. Die taal leer je niet uit een handleiding en ze houdt zich zelden aan kantooruren. Vaak hoor je haar pas wanneer de drukte ophoudt en je niet meer bezig bent iedereen, inclusief jezelf, ervan te overtuigen dat het prima gaat. Je lijf doet ondertussen gewoon mee: onrust, vermoeidheid, een korter lontje, dat steeds terugkerende gevoel van “hier klopt iets niet”. Twijfel hoeft daarbij niet meteen weggewerkt te worden. Soms is twijfel juist het knipperlicht op je dashboard. Niet om onmiddellijk de hele auto te slopen, maar wel om eindelijk eens te kijken waarom dat lampje al maanden brandt.

Luisteren betekent vervolgens niet dat alles ineens duidelijk wordt. Je kunt nog steeds botsen, terugkrabbelen en een besluit drie keer opnieuw bekijken. Regie begint niet bij zekerheid, maar bij jezelf serieus genoeg nemen om iets met dat ongemak te doen. Soms is dat één grens uitspreken, een gesprek aangaan of toegeven dat je ergens al veel te lang tegen je zin in zit. Geen grote wedergeboorte, eerder een klein besluit dat niemand ziet maar waarvan jij weet: hier verandert iets. Niet morgen wanneer alles gunstiger ligt, maar vandaag, op het moment waarop wachten meer energie begint te kosten dan bewegen.

Waar het leven kantelt

Zo’n kantelpunt ziet er meestal opvallend oninteressant uit. Geen applaus, geen soundtrack en niemand die met confetti achter de bank vandaan springt omdat jij eindelijk voor jezelf kiest. Je schrijft één bericht dat je al weken uitstelt. Je zegt: “Zo wil ik het niet meer.” Je trekt een afspraak in, maakt er juist één of stopt met automatisch ja zeggen terwijl alles in jou nee loopt te roepen. Van buiten gebeurt er nauwelijks iets. Vanbinnen schuift de stoel waarop je jarenlang aan de zijlijn zat ineens een paar centimeter naar voren. Dat kleine verschil is genoeg om weer mee te gaan doen aan je eigen leven.

Daar komt regie terug. Niet doordat je plots controle hebt over wat volgt, maar doordat jij weer mede bepaalt welke kant je opgaat. Dat kan nog steeds spannend zijn en je kunt onderweg ontdekken dat een keuze niet klopt. Prima. Een leefcreator tekent niet eerst zijn complete toekomst uit en begint daarna pas te leven. Hij zet een lijn, gumt soms iets uit en tekent verder. De eerste keuze namens jezelf voelt vaak het grootst omdat je daarmee een oude gewoonte onderbreekt: wachten tot omstandigheden, mensen of zekerheid toestemming geven. Vanaf dat moment ben jij weer degene met het potlood.

Leven in eigen regie

Leven in eigen regie vraagt daarom geen vlekkeloze versie van jezelf. Je hoeft niet eerst af, geheeld, sterk of volledig overtuigd te zijn voordat je mag verschijnen. Mensen zijn geen nieuwbouwwoningen die na oplevering zonder scheuren worden overgedragen. We zijn voortdurend in aanbouw, met een plank scheef, een deur die klemt en ergens een doos waarvan niemand nog weet waarom hij er staat. Dat hoeft niet weggepoetst te worden. Regie betekent dat jij bepaalt wat je behoudt, wat eruit mag en waar eindelijk eens een raam moet komen. Niet omdat alles dan goed is, maar omdat het weer jouw huis wordt.

Daar zit voor mij de leefcreator. Niet iemand die zijn bestaan perfect ontwerpt, maar iemand die zichzelf niet langer als figurant behandelt. Je schrijft mee, verandert van mening, probeert iets, draait soms om en begint opnieuw zonder daar eerst een commissie voor bijeen te roepen. Vandaag hoeft niet het begin van een compleet nieuw leven te zijn. Eén zin kan genoeg zijn. Eén besluit. Eén beweging die duidelijk van jou komt. Het verhaal hoeft nog lang niet af. Sterker nog, zodra het helemaal af is, hebben we een heel ander probleem. Tot die tijd ligt het potlood gewoon bij jou.

Kennismaken zonder wachtlijst

Als je na het lezen van deze NieuwsBlog merkt dat er iets in jouw leven niet goed voelt of vastzit, hoef je daar niet meteen een nette levensvraag van te maken. Soms weet je gewoon dat doorgaan zoals je nu doet weinig nieuws gaat opleveren. Ik ben Freek, coach en psycholoog uit Drachten, en al ruim 30 jaar praat ik met mensen over levensvragen, relaties en werkstress. In al die gesprekken heb ik geleerd dat het probleem lang niet altijd alleen zit in wat jij anders zou moeten doen. Daarom kijk ik ook naar wat bij jou ligt, wat er tussen mensen gebeurt en welke omstandigheden invloed blijven houden. Het leven past nu eenmaal zelden netjes in één doosje. Verwacht daarom geen etiket of standaardpraatje. Ik luister, vraag door, leg verbanden en zeg het wanneer ik denk dat iets anders zit dan jij tot nu toe dacht.

Kennismaken begint met een gratis en vrijblijvend gesprek van 60 minuten, in mijn praktijk aan huis in Drachten of online als dat beter past. Vooraf vul je een digitaal kennismakingsformulier in over wat er speelt en wat voor jou belangrijk is. Ik lees vooraf wat je levensvraag is, of waar het in je leven schuurt of vastzit, zodat we tijdens het gesprek meteen kunnen aansluiten. Minstens zo belangrijk is de klik: je ervaart hoe ik luister, doorvraag en reageer en of mijn manier van coachen bij je past. Past jouw levensvraag beter bij iemand anders, dan zeg ik dat. Heb je vooraf een korte vraag, dan bereik je me via de WhatsApp-knop. Vul hieronder je gegevens en levensvraag in en geef aan wanneer je wilt afspreken. Binnen 24 uur neem ik zelf contact met je op en plannen we een afspraak, overdag of ’s avonds en altijd binnen 2 weken.