Levenslust heeft geen confetti nodig

Ergens tussen tandpastaschuim, een rood stoplicht en een sok die ’s ochtends weigert mee te werken, zit iets dat we veel te ingewikkeld hebben gemaakt: zin in het leven. Niet als permanente jubelstemming en ook niet als cursus waarin je na zes modules eindelijk jezelf ontvangt met certificaat. Levenslust zit kleiner. In dat onverwachte trillinkje wanneer iemand je nét iets langer aankijkt, in koffie die precies goed valt, in een liedje waar je gisteren nog een hekel aan had en vandaag ineens op staat mee te blèren. We zoeken ondertussen naar groter, mooier en beter, alsof levenslust ergens onderweg is met PostNL en je alleen de bezorgtijd nog moet afwachten. Maar vaak ligt ze allang in huis. Onder een stapel verwachtingen, haast en het idee dat iets pas telt wanneer het indrukwekkend genoeg is om er een foto van te maken.

Daar zit ook de misvatting. Levenslust betekent niet dat je altijd blij moet zijn. Een mens kan rouwen en toch ineens hard lachen. Moe zijn en tóch zin krijgen om naar buiten te gaan. Pijn hebben en op hetzelfde moment geraakt worden door zonlicht dat precies verkeerd door een vies raam valt. Dat lijkt tegenstrijdig, maar mensen zitten nu eenmaal niet in keurige vakjes. Gelukkig niet. Levenslust is niet de afwezigheid van narigheid; het is dat kleine luikje dat ondanks alles soms nog openzwaait en roept: hé, kijk eens even hier.

Het gewone heeft geheime deuren

Daarom geloof ik niet zo in de gedachte dat levenslust vooral woont in verre reizen, wellnessweekenden of spectaculaire beslissingen. Prima allemaal, maar een tropisch eiland kan ook gewoon een warm stuk zand zijn waarop je je zonnebrand vergeten bent. Het echte leven heeft de irritante gewoonte dichterbij te gebeuren. In een kind dat een steen begroet alsof ze elkaar van vroeger kennen. In een kassière die precies op het juiste moment iets droog zegt. In een gammel koffiekopje waarvan het oortje eigenlijk allang ontslagen had moeten worden, maar waaruit de koffie toch beter smaakt dan uit je nette servies.

Wie daar oog voor houdt, ontdekt dat het gewone behoorlijk onbetrouwbaar is. Voor je het weet gebeurt er iets. Je loopt dezelfde straat als gisteren en ruikt ineens regen op warme stenen. Je zit in een bus met natte jassen, boodschappentassen en iemand die luid telefoneert, en toch valt er even een moment waarop je denkt: kijk ons hier nou zitten, allemaal mensen onderweg naar ergens. Dat is geen openbaring met trompetten. Gewoon een seconde waarin je niet buiten je eigen leven staat te kijken, maar er middenin zit. Met kruimels op je jas.

Het leven wacht niet tot jij klaar bent

We hebben er alleen een handje van om het leven uit te stellen tot alles klopt. Eerst de keuken netjes, die mail weg, drie kilo afvallen, financiën op orde, hoofd rustig en liefst ook nog een partner die zonder gebruiksaanwijzing begrijpt wat je bedoelt. Tegen die tijd kun je ongeveer worden opgehaald. Terwijl jij in de wachtruimte van perfectie zit, loopt het leven buiten gewoon door met zijn jas half dicht en één veter los. Het heeft geen enkel respect voor jouw planning.

Dat maakt levenslust soms bijna baldadig. Je lacht terwijl het eigenlijk niet uitkomt. Je zegt ja tegen iets waarvoor je agenda al nee had ingevuld. Je blijft twintig minuten langer zitten omdat het gesprek eindelijk ergens over gaat. Dat zijn geen grote daden, maar ze trekken je wel uit die vreemde toestand waarin je vooral bezig bent je leven te organiseren in plaats van het daadwerkelijk te bewonen. De rommel hoeft niet eerst weg. Soms is die rommel juist het bewijs dat er iemand woont.

Levenslust kent geen keurige maat

Levenslust is daarom ook geen tegenhanger van verdriet, angst of twijfel. Ze kan er gewoon naast zitten. Met haar schoenen op tafel zelfs. Dat vind ik misschien wel het mooiste eraan. Je hoeft niet eerst gerepareerd, geheeld, succesvol of volledig ontspannen te zijn voordat je weer zin mag krijgen in iets. Mensen zijn veel rommeliger gebouwd. Er kan tegelijk een steen in je maag liggen en een lach in je keel zitten. Wie heeft ooit bedacht dat maar één van die twee tegelijk waar mag zijn?

Misschien is dát de echte vrijheid: niet wachten tot je eindelijk de juiste partner, baan, mindset, leeftijd, conditie of versie van jezelf hebt bereikt. Maar herkennen wanneer het leven ergens aan je mouw trekt. Soms zacht, soms behoorlijk onbeschoft. Een blik, een geur, een gesprek, een dwaas idee waarvan je hoofd zegt dat het nergens voor nodig is en juist daarom je hele gezicht begint te lachen. Levenslust is geen eindbestemming. Het is je vermogen om nog antwoord te geven wanneer het leven ineens roept: kom je mee?

Durf het leven terug te antwoorden

Het universum lijkt geregeld op een cabaretclub zonder podium waar iedereen tegelijk artiest en publiek is. Jij bent de act, degene die struikelt over het snoer én degene die daar vijf minuten later zelf het hardst om lacht. Levenslust begint ergens op dat vreemde moment waarop je ontdekt dat je de microfoon al die tijd in je hand had terwijl je dacht dat het een tandenborstel was. Je mag improviseren, verkeerd inzetten, een grap maken die alleen jij begrijpt en daarna gewoon verdergaan. Daar hoeft niemand eerst voor te applaudisseren. Je hoeft geen Himalaya te beklimmen, TED-talk te geven of miljoenen views bij elkaar te sprokkelen voordat het leven toestemming krijgt om binnen te komen. Soms zit het al in die beslagen badkamerspiegel met tandpasta in je mondhoek, in regen die op warm asfalt sist of in die halve seconde vlak vóór een schaterlach waarin je lichaam eerder weet wat er gaat gebeuren dan jijzelf.

Dat klinkt klein en dat is precies de bedoeling. We behandelen ons bestaan makkelijk als een verbeterproject waarvan ergens een definitieve versie moet worden ingeleverd, compleet met minder buik, beter karakter en een inbox waar geen rode bolletjes meer op staan. Alleen komt die versie niet. Er blijft altijd iets lekken, morsen, twijfelen of te laat binnenvallen. Midden in die rommel kan levenslust ineens opduiken zonder afspraak: een hand op je schouder, een krankzinnig idee, een gesprek dat uitloopt omdat niemand naar huis wil. Niet iedere seconde is prachtig en dat hoeft ook niet. Maar sommige seconden tikken je onverwacht op de arm en zeggen: hé, jij bent er nog. Dat is al behoorlijk veel voor een gewone dinsdag.

Levenslust zit niet achter de finish

Levenslust is geen souvenir dat je krijgt wanneer je eindelijk alles op orde hebt. Ze is ook geen ondergrondse bron die altijd vrolijk tot de rand gevuld staat; er zijn periodes waarin je haar nauwelijks voelt en dagen waarop ze zich kennelijk ziek heeft gemeld. Juist daarom heeft het weinig zin om erop te wachten tot vrijdagavond, vakantie, pensioen of die denkbeeldige ochtend waarop jij wakker wordt als de perfect afgewerkte editie van jezelf. Het leven houdt ondertussen geen pauze. Er wordt gegeten, gekeken, aangeraakt, gemist, gelachen en soms volledig onnodig een tweede stuk taart genomen. Daar tussendoor kan iets weer gaan bewegen.

De omkering zit voor mij precies daar. Je bent niet onderweg náár je leven alsof er ergens achter een slagboom een betere editie klaarstaat. Dit is het materiaal. Deze mensen, dit lijf, deze rafels, die ene lach die onverwacht uit je keel ontsnapt en zelfs die champignons in de koelkast die hun testament inmiddels hebben opgesteld. Levenslust ontstaat niet doordat alles klopt, maar doordat jij nog antwoord kunt geven wanneer iets je raakt. Soms met een volmondig ja, soms met nieuwsgierigheid en soms alleen door even op te kijken. Het leven roept niet voortdurend met trompetten. Meestal mompelt het iets vanuit de keuken. De kunst is dat je het nog hoort.

Kennismaken zonder wachtlijst

Als je na het lezen van deze NieuwsBlog merkt dat er iets in jouw leven niet goed voelt of vastzit, hoef je daar niet meteen een nette levensvraag van te maken. Soms weet je gewoon dat doorgaan zoals je nu doet weinig nieuws gaat opleveren. Ik ben Freek, coach en psycholoog uit Drachten, en al ruim 30 jaar praat ik met mensen over levensvragen, relaties en werkstress. In al die gesprekken heb ik geleerd dat het probleem lang niet altijd alleen zit in wat jij anders zou moeten doen. Daarom kijk ik ook naar wat bij jou ligt, wat er tussen mensen gebeurt en welke omstandigheden invloed blijven houden. Het leven past nu eenmaal zelden netjes in één doosje. Verwacht daarom geen etiket of standaardpraatje. Ik luister, vraag door, leg verbanden en zeg het wanneer ik denk dat iets anders zit dan jij tot nu toe dacht.

Kennismaken begint met een gratis en vrijblijvend gesprek van 60 minuten, in mijn praktijk aan huis in Drachten of online als dat beter past. Vooraf vul je een digitaal kennismakingsformulier in over wat er speelt en wat voor jou belangrijk is. Ik lees vooraf wat je levensvraag is, of waar het in je leven schuurt of vastzit, zodat we tijdens het gesprek meteen kunnen aansluiten. Minstens zo belangrijk is de klik: je ervaart hoe ik luister, doorvraag en reageer en of mijn manier van coachen bij je past. Past jouw levensvraag beter bij iemand anders, dan zeg ik dat. Heb je vooraf een korte vraag, dan bereik je me via de WhatsApp-knop. Vul hieronder je gegevens en levensvraag in en geef aan wanneer je wilt afspreken. Binnen 24 uur neem ik zelf contact met je op en plannen we een afspraak, overdag of ’s avonds en altijd binnen 2 weken.